از نشانه هاي بارز گروه ها و دولت هاي محكوم به شكست اين است كه خود توان تشخيص و داوري را از دست دهند و سخنان خيرانديشانه‌ي دوستان را زاده‌ي توطئه و بدبيني انگارند و تنها گوش شان شنوايي زورمندان بيگانه را دارا باشد. دولت افغانستان نمونه‌ي بارز اين گونه دولت هاست.
وقتي سه سال پيش گفته مي شد، كه دولت به بيراهه مي رود و راه نادرست مي پيمايد، دولت تير آماده‌ي اتهامات در كف داشت و هر سختي را زاده‌ي بدبيني و تبليغات ميان تهي وانمود مي ساخت، تا اينكه مجامع اروپايي افغانستان را از رهگذر فساد اداري در قطار دو سه كشور افريقايي قرار داد، كه از نظر فساد اداري اول و دوم اند. در واكنش به اين گزارشات دولت افغانستان مانند موارد ديگر سكوت اختيار كرد و از آن پا فراتر نهاد و در آخرين واكنش، سخن از مبارزه با فساد اداري به ميان آورد.
گشايش جبهه‌ي تازه در برابر فساد اداري به ميزان گرفتاري و مشكلات دولت افغانستان افزود، و اگر در ابتدا با اين… ادامه