"سيد ابوطالب مظفري" مادر سلام! ما همگي نا خلف شديم
در قحط سال عاطفه ها مان تلف شديم
مادر، سلام! طفل تو ديگر بزرگ شد
اما دريغ كودك ناز تو گرگ شد
مادر! اسير وحشت جادو شديم ما
چشمي گزيد و يكسره بدخو شديم ما
مادر! طلسم دفع شر از خوي ما ببند
تعويذ مهر بر سر بازوي ما ببند
اي ماه! ما پلنگ شديم و تو سوختي
ما صاحب تفنگ شديم و تو سوختي

پرسيده اي كه؛ ماه چه شد، اختران چه شد
من مانده ام كه وسعت اين آسمان چه شد
دوشيزگان قرية بالا كجا شدند
گلچهره و گل آغه و گلشا كجا شدند
گلشا شگوفه داد، جوان شد عبوس شد
در دشت هاي تفتة تفتان عروس شد
گلچهره خوش به حال غمش غصه سير خورد
يك شب كنار مرز وطن ماند و تير خورد
از او نشان سرخ پري مانده است و هيچ
از ما فقط شكسته سري مانده است و هيچ

اينك زمين پيالة خون است و هيچ نيست
زخم است،‌آتش‌است، جنون‌است وهيچ نيست
امشب هجوم دوزخي باد، ديدني است
اين گيرو دار گردن و پولاد، ديدني است
از چارسو دميده و در چار سو دوان
اينك منم دوپاي ورم كرده در مسير
اينك منم مسافر اين خاك سرد سير

بگذار تا به چشمة خون شست و شو كنم
بگذار رو به كوه كمي هاي و هو كنم
اين كوه، شانه هاي مرا چون برادر است
بگذار با برادر خود گفت وگو كنم
كوه از كمين و صيحة مردان عقيم ماند
اين بيشه هفت سال پياپي يتيم ماند
اين بيشه هفت سال پيامي پدر نديد
گوساله هاي بت شده ديد و تبر نديد
يكباره سرو هاي كهن ريشه كن شدند
مردان اين قبيلة شاعق كفن شدند
رخش غرور و تيغ و كمان را فروختيم
كام و زبان شعله فشان را فروختيم
خوش قامتان به قد دو تا خو گرفته اند
مردان كج به بوي طلا خو گرفته اند
سرگُم تمام همت شان يك بدن شده
از تكروي تمامتشان كرگدن شده
در تيه مانده ايم و چهل سال شد تلف
چشم انتظار معجزة آب هاي كف
چشم انتظار معجزه تا سنگ گُل دهد
بيرون كشند از تن ناپاك شان صدف

اينك نشسته ايم سبك در كمين خويش
چشم انتظار سوختن آخرين خويش
اينك نشسته ايم كه تا مارهاي خشم
از شانه هاي مست كسي سر بدر كنند
اينك نشسته ايم كه نا نسل سامري
گوساله‌هاي شيري شان را بقر كنند
جمعي برآن سرند كه ناموش و ننگ را
نذر كلاه گوشة يك تاجور كنند
دست و دهن گشاده، كه داد از كدام سوست
موجي نمي زنند كه باد از كدام سوست
مردند تا به سفرة شان نان بياورند
توفان نديده اند كه ايمان بياورند
القصه برده اند از اين ورطه رخت شان
جاويد باد كبكبة تخت و بخت شان

نظر شما (0)