"عبدالحی شبگیر - ژنیو ، سویس " بگو ای روزگار سفله پرور
بغیر از سفله پروردن چه کردی؟
کمک با آتش افرزوان نمودی
به خلق سوخته خرمن چه کردی؟

ملک از کار و بار تو گریزان
شیاطین زمانه از تو خوشنود
به فرعونی ببخشی جای موسی
خلیلی را کنی قربان نمرود

چه خصلت داری ای چرخ زمانه
چه عادت داری ای شوم زیانکار
دغلبازی و نیرنگ و دو رویی
ترا بوده همیشه رنگ بازار

تو می سازی و می آری به صحنه
يزیدی در لباس (بایزید)ی
چپاول پیشه ی مردم فریبی
خیانت مسلکی، دامن پلیدی

آلا ای چرخ کج رفتار سرخم
دلت مانند من تالاب خون باد
دماغت خسته و فکرت پریشان
زبانت بسته و دردت فزون باد

تو پروردی هزاران دزد معروف
که هر یک ماهراندرکار خویشند
نگر در کیسه برهای سیاسی
که در شیطانی از ابلیس پیشند

تقلب شاد شو روز تو آمد
صداقت از میان برخیز وگم شو
دگر اینجان داری جای پایی
به زیر آسمان دیگری رو

چپاول پیشه گان بی مروت
قرار وعده باملت چه کردند؟
بغیر از ظلم و غبن و خویش خواری
برای جامعه خدمت چه کردند؟

بگیرد جای حق را نقش باطل
اگر قاضی به رشوت گشت راضی
دگر امید بهبودی مدارید
که فردا بگذرد مانند ماضی

خوشا وجدان تاریک منافق
که فارغ از غم دنیا و دین است
خدا و بنده را از یاد برده
مفاد خویشتن را در کمین است

الهی در بگیري ای زمانه
که خیلی بی لحاظ وحقه بازی
توعادت داری ای گردون گردان
به انسان دشمنی، شطان نوازی

زراه راستی صرف نظر کن
که این جاده خطر بسیار دارد
کجی کن، کجروی کن، کج نگر باش
که این دنیا گل بی خار دارد

دروغ و رشوت و جعل و تقلب
فریب و خدعه و مکرو خیانت
چه لذت بخش و راحت آفرین است
که گویی جوش زد دریای رحمت

گناه خائنان هرگز نبوده
صداقت را کج و کور آفریدند
نماند تا که جابر نیز بیکار
به زیر دست مجبور آفریدند

تو و من را نمی ماند گرسنه
خداوندی که خیر الرازقین است
چه پرسی از حلال و از حرامش
بگو آخر که قسمت اینچنین است

زنعمت های دسترخوان دنیا
بجز مشت ولگد چیزی نخوردیم
شدیم از زندگی آخر شکم سیر
که از پر خوردن بسیار مردیم

من از صلح و صفا گویم سخن لیک
تو از مشت و شلاق و پیش پایی
به تنگ آمد دلم از آفت ریش
کجایی اي بروت آخر کجایی

به همکاریی هفتادو دو ملت
به هفتادو دو مشکل در نبردیم
ازین افسانه چندین سال بگذشت
نه شد معلوم ما آخر چه کردیم

دو عقده ازدلم بیرون نیامد
غم آزاده گی، داغ اسیری
دو چیزم دیده دیده کُشت شبگیر
کمال برده‌گی، ناز امیری

نظر شما (0)