بن بست نام مجموعه شعري جديد از شاعر تواناي معاصر احمد ضيا رفعت مي باشد كه در 64 صفحه توسط انتشارات پيمان و در تيراژ 2000 نسخه به زيور چاپ آراسته شده است. از درون اين كتاب به نسبت گرايش هاي سياسي، اجتماعي شاعر، نقدهاي دردمندانه سياسي، اجتماعي مي تراود. با اين حال درمقدمه اين كتاب با عنوان شعر کوچک درد بزرگ چنين مي خوانيم:
صداي شعرهاي اين مجموعه، زاييده ي روزگاريست که خوشترين ترکيباتي چون: آزاد بيان، حقوق بشر، حقوق زن، دموکراسي، و... درطبق دغلبازترين سياستمداران جامعه ي جهاني وملل متحد و اربابان کرسي افغانستان به ناخوش ترين ترکيب ها برگردان شده است.

شعرهاي اين مجموعه زاييده روزگاريست که مافياي بين المللي در تباني باکرسي نشينان افغانستان مزارع گندم وجو کشور را به مزارع کوکنار برگردان کرده اند و با بي شرمي تمام شعار انسانيت سر مي دهند.
شعرهاي اين مجموعه زاييده ي روزگاريست که بهره کشان وانسان کشاني چو بانک جهاني، بانک آسيايي وقدرت هاي سلطه گر درتباني با مزدوران خود، کمر افغانستان را در زير بار قرضه هاي تباهکن خم مي دهند.
واينک من وقلم درقلمرو بي ننگ ترين، نادان ترين، واجيرترين حاکميت سياسي کشور، مصرعي بهم مي رسانيم وشعري بردرگاه تاريخ مي آويزيم تا شهادتنامه يي باشد براي فهم زشتيهاي اين روزگار! احمدضيا رفعت
ونمونه اي از اشعار:

شجاع شاه دگر
نشانده اند به کرسي شجاع شاه دگر
نهاده اند سرما و تو کلاه دگر
به کشوري که مقدسترينش آزاديست
حضور لشکر بيگانه اشتباه دگر
مرا زبازي کاخ سفيد شد معلوم
که آورد به سرما شب سياه دگر
هميشه دست اجانب، هميشه پاي شکست
هميشه تجربه وباز انتباه دگر
جهان به کوشش دفن غرورما، آري
نشسته در ره رستم هميشه چاه دگر
فتاده قافله دردست دزدهاي ملل
کشند هريکي آن را به کوره راه دگر
ببسته اند چنان باب آشتي ياران
که غير جنگ نمانده است هيچ راه دگر