سلام به خواننده گان عزیز.
سر مقاله نگار پیام مجاهددقیقاً روند جریانات شش سال گذشته را پیگری نموده و به نحو احسن به تحلیل گرفته است.مشکل اینجاست کسانیکه به اصطلاح از جمله مجاهدین بودند و مطابق به توافق نامه بن در دوره های حکومت موقت و انتقالی در دستگاه قدرت سهیم بودند، پولهای او براتیفی کشور های خارجی، متاسفانه، به اندازه مشغول به خود ساخت شان که ارزشهای 30 ساله دورهای جهاد و مقاومت را در یک قمار عاشقانه قدرت و پول در برابر غرب و غرب زده ها باختند.حتی از ارزشهای چون جهاد و مجاهد، مقاومت و مقامتگر، نتوانستند به دفاع به پردازند.جهاد 14 ساله را جنگ خواند،مقاومت را، جنگهای ذات البینی، مجاهد و مقاوم را جنگسالار. احزاب و شخصیت های که از آنها در این سر مقاله نامبرده شده است، هیچ گونه ستراتیژی مشخص، جز مذاکره با کرزی به خاطر احراز یک مقام در دولت، نداشتند و فعلاً هم ندارند. چشم مردم شهید پرور افغانستان به جبه ملی بود ولی متأسفانه ستراتیژی آنها جز سهمگیری در قدرت،ایجاد کیمسیونهای که گنجایش آن در قانون اساسی نیست، چیز دیگری برای برون رفت از شرائط کونی نداشت.لهذا پیشنهاد من این است که ما به خویش بر گردیم و تغیر در خود وارد سازیم به همان قدر که کرزی را مورد ملامت قرا میدهیم، خود را نیز مورد ملامت قراردهیم، به خواست ملت بر گردیم تا به خواست به اصطلاح جامعه جهانی…