از این مقامات و دپلومات ها باید پرسید که چه کسانی طالبان را خشونت پیشه کردن ترغیب می کنند؟ فلسفۀ وجودی طالبان مگر خشونت نیست و آنچه آنان در سالهای حاکمیت شان با مردم کردند از مرز خشونت هم فرا تر نبود؟ چرا آنزمان کسی آنها را به ترک خشونت ترغیب نکرد؟ و آیا زمانیکه این دپلومات ها آماده لشکر کشی به افغانستان بودند گزینه ترک خشونت و اشتراک سیاسی را از طالبان خواستار شدند؟ نمیدانم چرا باید این غربی ها به ما شرقی ها و خصوصا به مردم و کشور ما به چشم موجوداتی بیخبر از جهان اطراف شان می نگرند؟ عاقبت این خیراندیشی ها و خشونت زدائی ها بخیر باد که آنچه در آن به نظر نمیرسد خیرخواهی و خشونت زدائی است.