"به قلم: خانم ا. ارزگاني" در استديوم غازي كابل هزاران نفر جمع شده اند. روز يكشنبه است. نهم سپتمبر. سالروز شهادت احمدشاه مسعود از بين تدابير شديد امنيتي افراد عادي مي گذرند تا در مراسم تجليل از شهيد و هفته شهيد اشتراك ورزند. قرار است كرزي و اعضاي دولتي هم در اين مراسم حضور داشته باشند. مراسم آغاز مي شود. كرزي صحبت مي كند، قانوني از مسعود مي گويد. احمدولي مسعود رئيس بنياد مسعود شهيد ضمن تجليل از سالروز شهادت مسعود، تجليل از مسعود را تجليل از تمام شهيدان جهاد و مقاومت افغانستان مي باشد.

او مسعود شهيد را متعلق به يك قوم و زبان ندانست و خاطر نشان كرد كه مسعود به تمام افغانستان تعلق دارد. بلي درست است وقتي كسي در راه آرمان هاي وطن خواهانه اش در راه آزادي واستقلال، حرمت و دفاع از ارزش هاي ملي ومذهبي اش و در جهاد فزيكي كشته شود. مربوط يك خطه خاص نيست واو فراتر از مرز ها گسترش خواهد يافت. بزرگي مسعود در اين است كه او در راه وطن و آزادي آن مبارزه كرد و در اين راه شهيد شد. او در پي يك افغانستان آزاد بود عده يي مي گويند كه مسعود فقط قهرمان دره پنجشير است. اين حرف هم درست است اما او فقط در آن شرايط سخت و فشار هاي همه جانبه اينكه توانسته بود پنجشير را از هجوم سپاه سياه طالبان حفظ كند كار بزرگي است در آن شرايط از حفاظت و حراست از يك وجب خاك وطن به معناي تمام وطن بود.
به هر حال نكته هاي زيادي در باره هفته شهيد گفتني است. از مسعود شهيد تجليل شد و به خوبي و شايستگي هم تجليل شد. مراسم هاي زيادي برگزار شد. اما در راه آزادي افغانستان مليون ها نفر خون دادند قهرمانان جانباز و پاك بازي كه اكنون در ويرانه ها و در گورستان هاي متروك و دور افتاده به فراموشي سپرده شده اند كسي از آنها يادي هم نكرد. هفته شهيد بود. يعني اينكه بايد دست كم از خانواده ها و بازماندگان قهرمانان گمنام و آزادي خواه و فداكار وطن قدرداني مي شد يا اينكه بر مراز شهدا رفته دسته هاي گل اهدا مي شد كي اين كار ها صورت گرفت رياست شهدا و معلولين كي به عنوان دستگيري از بازماندگان جنگ كاري انجام داد. در كنار اينكه از قهرمان بزرگ احمدشاه مسعود تجليل شد شايسته و بايسته بود كه سري هم به خانواده ها و بازماندگان شهداي جهاد و مقاومت مي زديم و دستي برسر شان مي كشيديم هزينه هاي گزافي به مصرف رسيد چه مي شد اگر مقداري از آن صرف كارهاي عام المنفعه تري مي شد. و دل هاي بيشتري را با خود جمع مي كرديم، آيا بدون جلب دل ها مي توان احساس ملي وطن خواهي و وطن دوستي را ايجاد كرد. آيا آن همه شهيد مگر براي نزديكي و وحدت و يكپارچگي افغانستان جان خود را از دست ندادند. پس چرا ما در اين شرايطي كه آرامي كمي برقرار است و جنگ متوقف است كاري از اين دست انجام نمي دهيم. چرا هر كس به فكر خود است و كسي براي ارزش هاي ملي و احساسات ملي وطن خواهانه كاري نمي كند. زمينه ها و شرايط پيش مي آيند. هركس نفع خود را مي برد و بي كلاه سر مردم است. و آنان كه بيشتر آسيب و ضرر ديده اند بدبخت تر.
بايد در هفته شهيد كار هاي زيادي صورت مي گرفت. مسعود تنها شهيد اين وطن نيست. هرچند مقام اوشامخ است اما با يك گل بهارنمي شود آزادي افغانستان محصول ريختن خون مليونها نفر است كه اينك نامي از آنها برده نمي شود و اين جفاي بزرگي است در حق آن پاكبازان سلحشور.