"نوشته: محمد غزالی/ برگردان: داود ناروئی" 9- به گفته پیشین این روایت دلالت دارد که زنی ام خلاد نزد پیامبر آمد، آن زن نقاب زده بود و در مورد یکی از فرزندانش که در یکی از غزوات کشته شده بود، سؤال کرد برخی از اصحاب پیامبر به او گفتند: نقاب زده ای و آمده ای در مورد فرزندت سؤال می کنی؟
آن زن پاکدامن گفت: «اگر با فقدان فرزندم دغدار شده ام نمی خواهم عفت و حیایم را از دست بدهم.»
تعجب نمودن اصحاب از نقاب زدن یک زن دلیل بر اینست که نقاب زدن جزو تکالیف و عبادات نبوده است.
10- بسا گفته می شود: آنچه از ام المؤمنین عایشه روایت شده تأکید براین دارد که نقاب یک سنت اسلامی است. عایشه گفته است: افراد سواره از کنار ما رد می شوند. ما در احرام بودیم. هرگاه آنان می خواستند از کنار ما عبور کنند، لباس های گشادمان را از طرف سر بر چهره می انداختیم. چون رد می شدند دوباره چهره هایمان را برهنه می کردیم.»
در پاسخ می گوییم اولاً این حدیث از ناحیه سند ضعیف است، و از طرف متن شاذ، بنابر این نمی شود به آن استناد نمود.
جای تعجب است که طرفداران نقاب، این حدیث مردود را ترویج می کنند، و در همان حال حدیثی را که از وضعیت نسبی بهتری برخوردار است رد می نمایند.
حدیثی که از حضرت عایشه روایت شده که اسماء دختر ابوبکر صدیق در حالیکه لباس نازک برتن داشت، بر پیامبر(ص) وارد شد. پیامبر از او روی برتافت و گفت: «زن هرگاه به دوران بلوغ رسید درست نیست جز این –اشاره به چهره و هردو دست- از او دیده شود.»
ما می دانیم که این حدیث مرسل است. اما روایات دیگری این حدیث را تقویت نموده اند. بنابراین این حدیث از روایات پیشین، قویتر و قابل اعتماد تر است.
11- چیزی که بیشتر به جواز کشف چهره دلالت دارد، حدیثی است که مسلم روایت نموده دایر بر اینکه شوهر سبیعه دختر حارث درگذشت.
سبیعه حامله بود. دیری نگذشت که وضع حمل نمود. پس از آن به خود رسیدگی کرد و خود را برای خواستگاران آرایش نمود.
یکی از صحابه بنام ابوالسنابل بر او وارد شد و به او گفت: «چرا خود را آرایش نموده ای؟ شاید می خواهی ازدواج کنی! به خدا تو حق نداری ازدواج کنی مگر پس از سپری شدن چهار ماه و ده روز.»
سبیعه گفت: چون او این حرف را به من زد، شب هنگام لباس هایم را پوشیدم و نزد رسول خدا رفتم. و از او دراین مورد پرسیدم. پیامبر به من فتوا داد که چون وضع حمل نموده ام، از عده خارج شده ام و بنابر این اگر بخواهم می توانم ازدواج کنم.
آن زن، چشمانش را سرمه نموده و به دستانش حنا بسته بود. ابوالسنابل جزو محارم او نبود که به حکم قرابت و خویشاوندی بتواند به آرایش های او چشم بدوزد.
تعاملات و شرایط همه به محیطی اشاره دارند که چهره زنان درآن نمایان بوده است.
این واقعه پس از حجه الوداع رخ داده، بنابر این امکان نسخ یک حکم یا الغای یک قانون وجود ندارد. می دانم کسانی هستند منکر همه آن چیزهایی اند که ما گفتیم. برخی از کسانی که به نام اسلام سخن می گویند بی نهایت بد شگون اند. آنان به ارزش های دنیا و آخرت از خلال چند برابر نمودن پرده ها و موانع در برابر غریزه جنسی نگاه می کنند.
من با اینکه به دیدگاه خودم ارزش و اهمیت قایل هستم، اما اختلاف و تکروی را دوست ندارم. من دوست دارم همگام با توده مسلمانان حرکت کنم. بسا به خاطر حفظ وحدت امت از دیدگاهی که بدان قانع شده ام دست می کشم.
اما براستی، آیا آنچه من گفتم، تنها دیدگاه من است؟!
هرگز! هرگز! دیدگاه ائمه اربعه و مفسران مشهور همین است، غوغاسالارانی که در مورد جواز آشکار بودن چهره زن، آشوب به پا می کنند، تنها یک دیدگاه مرجوح و بی سند را تقویت می کنند. آنان در مورد کلیه مسایل زن به گونه ای برخورد می کنند که ساختار روحی، فرهنگی و اجتماعی امت را به تکان می آورد. امتی که چون حکم مرگ ادبی و علمی زن را صادر نمود، جهالت و انحراف نابودش ساخت.
برخی از علمای مذاهب اربعه معتقدند که چهره زن عورت نیست. اکنون فرازهایی از سخنان مفسران بزرگ پیروان این مذاهب را نقل می کنم.
خداوند می فرماید:
(وقل للمؤمنات یغضضن من أبصارهن و یحفظن فروجهن ولا یبدین زینتهن إلا ما ظهر منها- النور:31)
«ای پیامبر! به زنان مؤمن بگو که چشمان شان را فرو اندازند و شرمگاه های شان را حفظ کنند و زینت های شان را آشکار نکنند، مگر آنچه خود ظاهر است.»
ابوبکر جصاص حنفی در تفسیر این آیه می گوید: «اصحاب ما گفته اند: منظور از قسمت هایی که «خود ظاهر است»، چهره و دو دست می باشند. چرا که سرمه، آرایش چهره است و حنا و انگشتر آرایش دست محسوب می شود. هرگاه نگاه کردن به آرایش دست و صورت مباح شده، طبعاً این چیز مقتضی آنست که نگاه کردن به خود دست و چهره هم مباح باشد.»
قرطبی مالکی می گوید: «چون در اغلب عبادات مانند نماز و حج و همچنین طبق رسم، دست و چهره ظاهر هستند، شایسته است استثناء (یعنی جواز آشکار بودن) به دست و صورت برگردد.»
خازن که یک شافعی است در تفسیر آیه می گوید: «سعید بن جبیر، ضحاک اوزاعی گفته اند: منظور دست و صورت است.»
ابن کثیر که یک سلفی است می گوید: «احتمال دارد، ابن عباس و پیروان او خواسته باشند تفسیر «ماظهر منها» را دست و چهره بدانند. نزد جمهور هم مشهور همین است.»
ابن قدامه در «المغنی» که یکی از منابع حنبلیان است می گوید: «زن همه عورت است مگر صورت؛ در مورد دست ها، دو روایت وجود دارد.»
در خاتمه دیدگاه ابن جریر را از تفسیر بزرگ او می آوریم: «صحیح ترین دیدگاه در این مورد، دیدگاه کسانی است که در مورد استثناء مذکور در خصوص زینت مباح زن، دست و صورت را مراد گرفته اند. سرمه، انگشتر، النگو و حنا در مباح بودن آشکار شدن دست و صورت داخل می شوند.
از آن رو گفتیم این دیدگاه قوی ترین دیدگاه است، چون اجماع براین است که هر نمازگزار در نماز باید عورت خود رابپوشاند؛ اما زن باید در نماز دست و صورتش را آشکار نماید و سایر قسمت های بدنش را بپوشاند. مسلماً آنچه در نماز عورت نباشد، آشکار نمودن آن حرام نیست.»
مذهب حنفی برای جلوگیری از حرج و تنگنا قرار گرفتن مردم علاوه بر دست و صورت، جواز ظاهر بودن پاها را نیز می افزاید.
تمایز جامعه اسلامی از سایر جوامع
پس از نقل این دیدگاه ها، بی درنگ می خواهیم خوانندگان را به این نکته متوجه سازیم که جامعه اسلامی با موازینی که خداوند در خصوص لباس وسلوک عام ورفتار اجتماعی، وضع نموده، متفاوت از جامعه اروپایی، اعم از جامعه مسیحی و کمونیستی است. چرا که جامعه اروپایی بیشتر به اندیشه خالص مادی و بی بندوباری شعله ور حیوانی نزدیک است.
لباس ها نه برای پوشاک که برای تحریک، قطعه قطعه می شوند. آرایش برای بیرون است نه خانه. اختلاط زن ومرد، با صیانت و ترس از خدا، بیگانه است.
خلوت با زن برای هرکس که بخواهد امکان دارد. از نظر قانون زنا مدام که با رضایت دوطرف باشد جرم محسوب نمی شود. خانواده نزدیک است که نقش برآب شود.
اسلام پدیده ای کاملاً مغایر با این رویکرد ناسپاس و کم خردانه است. اما براستی آیا از عهده مسؤولیت ساختن جامعه براساس موازین خدایی، به زیبایی برآمده ایم؟!
ما از اسلام تصویری ارائه نموده ایم، که کاملاً نفرت انگیز است. یکی از دعوتگران مشهور در یک سخنرانی گفت: زن از خانه خود یا برای رفتن به خانه شوهر خارج می شود، یا سوی خانه قبر. سپس او یک حدیث ذکر نمود . پدر زنی از بس بیمار شده آماده مرگ است. زن از شوهر خود اجازه می گیرد، تا از پدر بیمار خود عیادت کند. شوهر به او اجازه نمی دهد. پدر می میرد. باز زن از شوهر خود اجازه می گیرد تا درمرگ پدر خود حضور یابد و با خانواده خود که با جنازه خارج می شوند همراه شود. اما بازهم شوهر اجازه نمی دهد. آن سخنران گفت: چون آن زن این قضیه را برای پیامبر(ص) گفت، پیامبر(ص) فرمود: چون تو از شوهرت اطاعت نمودی، خداوند پدرت را بخشید!! براستی آیا دین مان اینگونه ارائه می شود؟
زن باید زندانی شود، بگونه ای که رابطه خویشاوندی را برخلاف دستور خداوند قطع نماید؟
نامه ای بدستم رسید از یک دختر دانشجو که پدرش به او اجازه نداده بود، به دانشگاه برود. در نامه آمده بود: پدرم به من و خواهرانم می گوید: خداوند شما را زنده بگور نموده است. به شما اجازه نمی دهم از خانه خارج شوید.
این فهم وبرداشت آن پدر احمق و کودن از این آیه است: (وقرن فی بیوتکن ولاتبرجن تبرج الجاهلیه الاولی... الاحزاب:33)
«درخانه های تان مستقر شوید، ومانند دوران جاهلیت نخستین، خودآرایی مکنید.»
ادامه دارد
_______________________________
1- متن روایت آنگونه که عبدالله بن حمید، از ثابت و او از انس نقل نموده از این قرار است: زنی همسر یک شخص بود. پدر زن بیمار شد. زن نزد پیامبر(ص) آمد و گفت: ای رسول خدا! پدرم بیمار است. اما همسرم به من اجازه نمی دهد از او پرستاری کنم! پیامبر(ص) به او گفت: «از شوهرت اطاعت کن!» پدر زن مرد. زن از شوهرش اجازه گرفت که بر پدرش نماز بگذارد. اما شوهر به او اجازه نداد، که بر پدر خود نماز بگذارد. زن دراین مورد از پیامبر سؤال کرد. پیامبر فرمود: «از شوهرت اطاعت کن!»
زن از شوهرش اطاعت کرد وبرپدر خود نماز نگذارد. پیامبر به آن زن گفت: «چون تو از شوهرت اطاعت نمودی، خداوند پدرت را بخشید.» حدیث مذکور برای راویان صحاح سته ناشناخته است. دراین روایت دستور به قطع رابطه خویشاندی وجود دارد. یعنی درست برخلاف آنچه خداوند دستور داده. وانگهی تعهد نسبت به پدر و مادر را کم اهمیت جلوه می دهد. هدف روایت این است که زن هرگز نباید از خانه خود خارج شود اما اسلام این هدف را قبول ندارد. در حدیث صحیح آمده: خداوند به شما زنان اجازه داده برای رفع نیازهای تان از خانه های تان خارج شوید.

نظر شما (0)