"نویسنده: خدادوست" سال قبل رئیس جمهور تاجکستان قانونی را تصویب کرد که مصارف عروسی ها و فاتحه خوانی ها را محدود می نمود. او طی صحبتی با نمایندگان مردم گفت تاجک ها سالانه یک و نیم ملیارد دالر را در مهمانی های عروسی ها و فاتحه خوانی ها به مصرف می رسانند، در حالیکه بودجه سالانه آن کشور فقط یک ملیارد دالر است.
این اقدام یک رهبر همسایه می تواند مثال خوبی برای رهبری دولت ما باشد. مشابهت های زیادی میان وضعیت تاجکستان و افغانستان وجود دارد. این دو کشور هردو درگیر جنگ داخلی بوده و برای تامین امنیت خود وادار شدند تا از نیرو های خارجی کمک بگیرند. هردو کشور فقیر بوده و با مشکلات اقتصادیی عدیده ای مواجه اند. اما رهبری تاجکستان در امر مصالحه با مخالفین نسبت به رهبری دولت افغانستان موفق تر بوده است. از دلایل این موفقیت دو دلیل بیشتر از دیگران جلب توجه می کند، که یکی رهبری هوشیارانه رحمانوف و دیگری دور اندیشی مخالفین سیاسی و نظامی می باشد.
در عرصه اقتصادی افغانستان در وضعیت بدتری نسبت به تاجکستان قرار دارد. پول برای چرخانیدن ماشین دولتی ما باید از منابع خارجی تامین شود و افغانستان در اثر جنگ ها بیشتر از تاجکستان صدمه دیده است.
مشکلات کشور ما از ناحیه تجمل پرستی و اسراف یک قشر محدود بد تر از کشور های دیگر است. آنچه در کابل بیشتر جلب توجه می کند تعداد صالون های عروسی مجلل است. رقابت میان افراد بر سر مصرف بیشتر در عروسی ها و فاتحه خوانی ها سبب شده تا افراد فقیر مقروض شوند و یا احساس کمی بنمایند.
اما رهبری دولت تا اکنون در این زمینه سخنی به میان نیاورده و چنین فکر می شود که محدود کردن محافل پر مصرف را مداخله بیجا در زندگی افراد تلقی می کند.
رهبران دولت باید مانند پدران دلسوز عمل کنند و از هر چیزی که باعث ضیاع مال و ایجاد رقابت های نا سالم گردد جلوگیري نمایند. در کشوری که برخی از دختر ها به خاطر اینکه عروسی شان در هوتل مورد نظر شان صورت نگرفته است، دست به خود سوزی می زنند جلوگیری از پدیده نا مطلوب تجمل پرستی فقط یک وظیفه اخلاقی رهبری نه بلکه یک تکلیف رسمی است.
یگانه محلی که در آن گاه گاه علیه این پدیده های نا مطلوب آواز بلند می شود مسجد است، اما این تبلیغات نیز چندان منظم نبوده و سرتاسری نیست. وزارت حج و اوقاف با رسمی کردن خطبه های جمعه از شور و شوق خطبا و سامعین آنها کاسته است.
نقش اهل مطبوعات در مبارزه علیه این پدیده های شوم اجتماعی و اقتصادی کم رنگ است. ما در حالیکه از مطبوعات به حیث یکی از ستون های عمده نظام دیموکراسی یاد می کنیم، اما در عمل رسانه های ما نه تنها با منکرات و مفاسد اجتماعی مبارزه نمی کنند بلکه با پخش برنامه ها گناه آلود مردم را به فساد تشویق می کنند. تجمل پرستی در کشور نشانه از رفاء نه، بلکه دلیلی است به جمع شدن ثروت در دست یک تعداد افراد محدود که به مسئولیت های دینی و اخلاقی خود عمل نمی کنند. چون کسب پول از راه مشروع بسیار مشکل است، تجمل پرستان می کوشند از هر راه ممکن پول بدست بیاورند. این کار زمینه عام شدن فساد در کشور را بیشتر ساخته است. افغانستان میزان فساد مالی بالا دارد و اگر دولت و رهبران دینی ، اجتماعی و سیاسی کشور علیه تجمل پرستی به حیث یک قدم در راه زدودن فساد اقدام نکنند، در آینده وضعیت از کنترول خارج خواهد شد.

نظر شما (1)